finding lost time

Finally saw the last episode of the awesome four part theatre adaptation of Marcel Proust's 'À la Recherche du Temps Perdu' by the Ro Theater. All directed by Guy Cassiers, probably the only theatre director in Holland who knows how to create meaningful 'multimedia theatre' (as opposed to just using it as a catch phrase in subsidy applications).

Proust 4 - Marcel's Way

In 'Proust 4: Marcel's Way', as before, there are two versions of Proust: a younger one (Marcel) frequenting the Parisian salons, and an older one (Proust) remembering it all, surrounded by a stream of poetic images. (Among them: Vermeer's 'View of Delft'.)

Proust has once and for all decided that the world of memories is more real to him than the outer world, and locks himself into his cork-insulated room to write. The only one he allows around him is his maid, Céleste. Of her too, there are two versions: the young one living with Proust, and the older one looking back on her years secluded with him.

Proust 4 - Marcel's Way

Thus the two characters both live and narrate their stories. And the words, again, are mesmerizing, inspiring one to perhaps really start reading Proust's seven volumes of memorial madness.

For now, here's a sample (in Dutch, it wouldn't do to translate):

Veel van de gasten in de salon kon ik vrijwel direct identificeren, maar dan als tamelijk slechte portretten die bijeen waren gebracht op een tentoonstelling van een onzorgvuldige en kwaadwillende schilder die de trekken van de een verhardde, de frisheid van de teint of de gratie van het postuur van een ander verdonkeremaande of haar blik versomberde. Als ik deze beelden vergeleek met de beelden die ik in mijn herinnering voor ogen had, dan hield ik toch meer van die laatste. Poppen waren het, poppen die je op verschillende niveaus tegelijk moest ontcijferen om diegenen in hen te herkennen die je ooit gekend had, niveaus die achter hen lagen en die hun diepte gaven en die dwongen tot een zware geestelijke inspanning met zo'n stel oude marionetten tegenover je, want je werd gedwongen om tezelfdertijd naar ze te kijken met je ogen en met je herinnering. Poppen waren het, die baadden in de immateriële kleuren van vergane jaren, poppen die de Tijd verbeeldden, de Tijd die gewoonlijk niet zichtbaar is en die lichamen tegenkomt, ze overmeestert om zijn toverlantaarn op hen te projecteren.

(...)

In de loop van mijn leven had de werkelijkheid mij vaak teleurgesteld, want op het moment dat ik de werkelijkheid waarnam, werd mijn verbeelding - het enige orgaan waarmee ik van schoonheid kon genieten - uitgeschakeld, als gevolg van de onvermijdelijke wet die wil dat wij ons alleen datgene kunnen verbeelden wat afwezig is. En nu werd deze harde wet hier ineens geneutraliseerd, opgeschort, door een wonderlijke list van de natuur die maakte dat een bepaalde sensatie - het balanceren op twee ongelijke tegels, de stijfheid van een servet, de smaak van een madeleine - zowel in het verleden als in het heden werd weerspiegeld.

Het werd de hoogste tijd om te gaan schrijven. Maar was er nog tijd? Die vraag rechtvaardigde de onrust die mij in zijn greep had gekregen toen ik de salon was binnengegaan waar de gegrimeerde gezichten mij op het idee van de verloren tijd hadden gebracht. En was ik er nog toe in staat? De geest heeft zijn vergezichten die zich slechts gedurende een kort ogenblik laten aanschouwen.
Recommended for further reading:

little patch of yellow wall

Visiting the Mauritshuis today to see the 'Girl with a Pearl Earring' for real (as reality follows blog posts these days), I was struck by that other Vermeer , hanging across the room from her, which provided one answer to the questi… Read the full post »

Comments are closed. Email is open.